น้ำตาฉันมันไหลลงมาอีกแล้ว....
สัจจะ...
คำ ๆ นี้มันยังมีอยู่อีกหรือเปล่านะ
คำพูดของคนที่รัก...จะยังเชื่อถือได้อีกหรือเปล่า
คำที่เธอเคยบอกว่า...จะรอ
คำที่เธอเคยบอกว่า...ยังเหมือนเดิม
คำที่เธอเคยบอกว่า...ยังไม่เปลี่ยนแปลง
คำที่เธอเคยบอกว่า...รัก...
ตอนนี้...ฉันชักไม่แน่ใจแล้วว่าคำเหล่านี้
เธอพูดออกมาจากใจจริงหรือเปล่า
เพราะฉันอยู่ไกลเกินที่จะสบตา..เพื่อค้นหาความจริงใจจากแววตาของเธอ
ฉันไม่รู้ว่า...ฉันจะยังเชื่อเธอ...เป็นคนดีที่รักมั่นในเธอ
แต่อาจกลายเป็นคนโง่ในสายตาเธอ
หรือว่าจะยอมเป็นคนที่ถามเธอเซ้าซี้...เพื่อให้ได้ความจริง
แต่เป็นคนที่รู้ทันเธอ...และไม่ยอมให้เธอหลอก
ฉันไม่รู้ว่าจะเป็นคนไหนดี....
วันนี้ฉันโทรไปหลายครั้งแล้ว
ทั้งๆที่ปกติเธอจะรับสายทุกครั้ง
แต่แล้ววันนี้ทำไม...
เธอทำอะไรอยู่
รู้มั้ยว่า...ฉันห่วงเธอแค่ไหน
รู้มั้ยว่า...ฉันคิดถึงเธอแค่ไหน
รู้มั้ยว่า...ฉันคิดมากแค่ไหน
และรู้มั้ยว่า...ฉันรักเธอมากแค่ไหน
แต่ระยะทางที่ห่างกันอย่างนี้
ฉันไม่อาจเชื่อมั่นในคำว่า"รัก"ของเธอได้อย่างสนิทใจ
พยายามสักเท่าไหร่...มันก็อดระแวงไม่ได้...
มาถึงวันนี้....
ฉันอยากจะให้เธอรับโทรศัพท์จากฉัน
แล้วบอกฉันด้วยเสียงที่มั่นคง...
สักครั้งว่า...ฉันรักเธอ....
แล้วฉันจะยอมเชื่อใจเธอต่อไป
บอกฉันที....
เพราะดีอะชอบ
